Filosofie2017-11-12T11:45:11+00:00

FILOSOFIE

Het (onbewuste) pijnlichaam

Het uitgangspunt in zowel de Procestherapie (regressie)- sessies als de Ayahuasca workshops is: het onbewuste dat bewust wil worden en, het onverwerkte dat verwerkt wil worden. Hierin gaan we aan het werk met ons (onbewuste) pijnlichaam.

Door de menselijke neiging oude emoties vast te blijven houden, dragen we in ons energieveld een opeenhoping van oude (emotionele) pijn met ons mee. Eckhart Tolle noemt dit ons ‘pijnlichaam’. De negatieve emoties die we tegenkomen en niet onder ogen zien, aanvaarden en loslaten laten een restenergie achter die in de cellen van ons lichaam ophopen. Het overgrote deel van deze pijn is het product van het ego. Ervaringen die we op bewust niveau al lang zijn vergeten, kunnen op onbewust niveau nog steeds ons denken, voelen en handelen belemmeren. Naast je eigen emotionele ballast, draagt het pijnlichaam ook de ballast van familielijnen en collectieve pijn van onze menselijke geschiedenis met zich mee.

Elk nieuw geboren mens begint zijn leven met een emotioneel pijnlichaam, welke een semi- autonome energievorm is. Een uit emotie bestaande entiteit die we met ons meedragen, welke zijn intellect vermogen vooral richt op overleving. Zijn voedsel bestaat uit energie die overeenkomt met dezelfde frequentie als zijn eigen energie. Elke pijnlijke ervaring is voedsel, en het pijnlichaam is verslaafd aan ongelukkig zijn. Het pijnlichaam heeft een sluimer- en een waakstand. De meeste mensen vergeten dat ze, afhankelijk van jouw pijnlichaam, een zware donkere wolk met zich meetrekken. Deze sluimerstand duurt soms dagen, weken of maanden. Heel soms kan iemand dit jaren met zich meetrekken tot het door een andere gebeurtenis wakker gemaakt zal worden. Als dit pijnlichaam, vol onbewuste en onverwerkte ervaringen nooit opgeschoond wordt, steeds voller raakt, wordt het menselijk systeem instabiel en gevoelig voor ziekte en depressie. Een actief pijnlichaam kan zich uitdrukken op het emotionele door bijvoorbeeld depressie, burn-out of plotselinge boosheid of verdriet, maar kan zich ook fysiek uiten in pijn en ziekte.

Het opschonen en je bevrijden van je pijnlichaam begint bij het besef er een te hebben. Hierna je vermogen alert genoeg te zijn en te blijven om jouw pijnlichaam op te merken als een zware stroom van negatieve emoties als het actief wordt. Zodra het pijnlichaam gezien is kan het zich niet meer voor jou uitgeven. Identificeer jezelf niet met deze negatieve emoties. Je BENT geen emotie…. Je HEBT een emotie.

Wij bij AyaCura werken samen met jou en je pijnlichaam. Hierin is het van belang de oorsprong en kern van de emoties op te zoeken, ze te doorleven en verwerken om vervolgens los gelaten te kunnen worden. Dit doen we door therapeutische technieken en methoden toe te passen, in combinatie met gesprek. De gevangen energie in het pijnlichaam verandert hierdoor van trillingsfrequentie en wordt getransformeerd. Op deze wijze maken we het pijnlichaam brandstof voor bewustzijn in het NU.

Het geboorteproces en de invloed van geboortetrauma’s

FILOSOFIE

Het (onbewuste) pijnlichaam

Het uitgangspunt in zowel de Procestherapie (regressie)- sessies als de Ayahuasca workshops is: het onbewuste dat bewust wil worden en, het onverwerkte dat verwerkt wil worden. Hierin gaan we aan het werk met ons (onbewuste) pijnlichaam.

Door de menselijke neiging oude emoties vast te blijven houden, dragen we in ons energieveld een opeenhoping van oude (emotionele) pijn met ons mee. Eckhart Tolle noemt dit ons ‘pijnlichaam’. De negatieve emoties die we tegenkomen en niet onder ogen zien, aanvaarden en loslaten laten een restenergie achter die in de cellen van ons lichaam ophopen. Het overgrote deel van deze pijn is het product van het ego. Ervaringen die we op bewust niveau al lang zijn vergeten, kunnen op onbewust niveau nog steeds ons denken, voelen en handelen belemmeren. Naast je eigen emotionele ballast, draagt het pijnlichaam ook de ballast van familielijnen en collectieve pijn van onze menselijke geschiedenis met zich mee.

Elk nieuw geboren mens begint zijn leven met een emotioneel pijnlichaam, welke een semi- autonome energievorm is. Een uit emotie bestaande entiteit die we met ons meedragen, welke zijn intellect vermogen vooral richt op overleving. Zijn voedsel bestaat uit energie die overeenkomt met dezelfde frequentie als zijn eigen energie. Elke pijnlijke ervaring is voedsel, en het pijnlichaam is verslaafd aan ongelukkig zijn. Het pijnlichaam heeft een sluimer- en een waakstand. De meeste mensen vergeten dat ze, afhankelijk van jouw pijnlichaam, een zware donkere wolk met zich meetrekken. Deze sluimerstand duurt soms dagen, weken of maanden. Heel soms kan iemand dit jaren met zich meetrekken tot het door een andere gebeurtenis wakker gemaakt zal worden. Als dit pijnlichaam, vol onbewuste en onverwerkte ervaringen nooit opgeschoond wordt, steeds voller raakt, wordt het menselijk systeem instabiel en gevoelig voor ziekte en depressie. Een actief pijnlichaam kan zich uitdrukken op het emotionele door bijvoorbeeld depressie, burn-out of plotselinge boosheid of verdriet, maar kan zich ook fysiek uiten in pijn en ziekte.

Het opschonen en je bevrijden van je pijnlichaam begint bij het besef er een te hebben. Hierna je vermogen alert genoeg te zijn en te blijven om jouw pijnlichaam op te merken als een zware stroom van negatieve emoties als het actief wordt. Zodra het pijnlichaam gezien is kan het zich niet meer voor jou uitgeven. Identificeer jezelf niet met deze negatieve emoties. Je BENT geen emotie…. Je HEBT een emotie.

Wij bij AyaCura werken samen met jou en je pijnlichaam. Hierin is het van belang de oorsprong en kern van de emoties op te zoeken, ze te doorleven en verwerken om vervolgens los gelaten te kunnen worden. Dit doen we door therapeutische technieken en methoden toe te passen, in combinatie met gesprek. De gevangen energie in het pijnlichaam verandert hierdoor van trillingsfrequentie en wordt getransformeerd. Op deze wijze maken we het pijnlichaam brandstof voor bewustzijn in het NU.

Het geboorteproces en de invloed van geboortetrauma’s

Het geboorteproces heeft een grote invloed op latere emotionele problemen. Stanislav Grof heeft op dit gebied veel onderzoek gedaan, en inzichten verkregen. Hij heeft vijf fasen van het geboorteproces opgesteld. De conceptie, de tijd in de baarmoeder vóór de ontsluiting, de ontsluiting en de uitdrijving en de daadwerkelijke geboorte. In elk van deze fasen kunnen zich problemen voordoen (trauma) welke voor latere gedragspatronen zorgen. Het herbeleven van onze conceptie, tijd in utero en onze geboorte door middel van regressietherapie en het werken met Ayahuasca is hierin een zeer doeltreffende en helende manier om geboortetrauma’s te helen en inzicht te krijgen in en hoe en waarom van ons handelen. In de medische wereld zijn klachten en symptomen afkomstig uit een geboortetrauma niet herkend of erkend. Binnen AyaCura besteden we echter veel aandacht aan het geboorteproces en het geboortetrauma omdat wij geloven dat er bij deze start van ons leven de kern van veel problemen te vinden is.

De wil om te leven start bij de verwekking. De conceptie als ervaring kan een duidelijke inprenting achterlaten en het latere leven positief of negatief beïnvloeden. Problemen rondom de conceptie hebben gevolgen. Ongewenste verwekkingen hebben bijvoorbeeld als gevolg dat iemand zich in het leven misplaatst voelt en niet volledig in hun lichaam en leven staan. Gevolg hiervan zijn depressieve gevoelens of het continue ervaren van schuldgevoelens. Ook een afkeer van seksualiteit van een van de ouders bij de conceptie kan invloed hebben. Er is hier feitelijk ook sprake van ongewenstheid en een negatief geladen verwekking. De afwezigheid van liefde tijdens de verwekking kan hechtingsproblematiek als gevolg hebben. Een gewelddadige conceptie zoals bij een verkrachting kan in het latere leven voor een grote levensangst en heftige reacties op agressie veroorzaken. Het kan ook goed gaan…. Bij een liefdevolle en gewenste conceptie krijgt het kind een sterke basis en heeft het een positieve beschouwing naar het leven.

Stanislav Grof spreekt in deze fase, de tijd in de baarmoeder, over een symbiotische eenheid van moeder en kind. In de ideale situatie heeft het kind hier een zeer prettige en veilige tijd. In deze fase kunnen er echter ook diverse problemen en trauma’s ontstaan. Denk hierbij aan fysieke, chemische, biologische en psychologische factoren. Personen die hier trauma oplopen blijven voortdurend verlangen naar de oorspronkelijke symbiotische eenheid. De groei wordt belemmerd, welke zich in het latere leven uit als ‘er niet volledig zijn’, drugs- en alchohol gebruik, niet goed wakker kunnen worden, extreem slapen en ‘wazig’ voelen. Mensen met trauma in deze fase zijn geneigd te vluchten ipv te vechten. Klachten als dreiging, spanning, overmatig transpireren, misselijkheid, buikpijn vooral rondom de navel zijn niet onbekend. Ook kan het zorgen voor volledige afkeer of woede gevoelens naar de moeder toe. Ze ontwikkelen hiernaast vaak een angst voor kleine ruimtes (de onveilige baarmoeder).
In een juiste en veilige tijd in de baarmoeder ervaren mensen een gevoel van tevredenheid, ontspanning en zijn ze goed verbonden met herinneringen aan de symbiotische verbondenheid tussen moeder en kind. Deze positieve gevolgen kunnen na herhalende geboorteoefeningen alsnog ervaren worden.

In de ontsluitingsfase ligt het begin van de geboorte. Het bestaan in de baarmoeder wordt hier verstoord. Het is in deze fase belangrijk dat de start van de geboorte vanuit het kind zelf komt. Als het kind hier geen kans voor krijgt door bijvoorbeeld het opwekken, inleiden of ingrijpen (keizersnede) van de bevalling ontstaat er een groot geboortetrauma welke vooral gericht is op het initiatief nemen. Zodra het proces in gang gezet is wordt het kind door de baarmoederkrampen steeds samengedrukt. Als het kind te lang in deze fase van de geboorte vast blijft zitten (geen voldoende ontsluiting om te persen), ontstaat er een gevoel van doodsdreiging. Gevoelens en gedachten als ‘het doet er toch niet toe’, ‘ik schiet er niets mee op’ en een lage energie kunnen hier het gevolg zijn. Ik zit vast, ik kan geen kant op, ik ga het niet redden etc.

Deze fase staat in het teken van levensstrijd, druk, ervaringen van zuurstoftekort en verstikking. Er is nu een uitweg. Het herbeleven van deze fase in geboortewerk komen ervaringen van verstikking door verwikkeling met de navelstreng en ervaring van de druk op het hoofd en de nek naar boven. Een voorspoedige en succesvolle geboorte zorgt voor het goed in het leven staan. Voor sommige mensen was het gevecht om te leven zo heftig, dat ze het gevoel hebben altijd te moeten vechten, ze zoeken en vinden voortdurend strijd in het leven. Ook het vechten tegen pijntjes en kwaaltjes, het zoeken naar spanning zijn gevolgen. Als er sprake is geweest van een tangverlossing, vacuüm verlossing verstoord ook het initiatief om zelfstandig geboren te worden. Dit kan problemen met autoriteiten en de zelfstandigheid als gevolg hebben. Geboren worden door middel van een ad-hoc keizersnede is zwaar traumatisch omdat de volledige fase van uitdrijving en de eigenlijke geboorte ‘overgeslagen’ worden.

In deze fase komt er een einde aan de pijnlijke strijd. Een plotselinge verlichting en ontspanning. Het kind is geboren en de basis voor hechting ontstaat. Negatieve ervaringen zijn te vinden in scheiding en verlating. Dit kan doordat de baby meteen voor onderzoek wordt weggehaald bij de moeder, of de baby door de ouders niet goed wordt ontvangen en er een emotionele afstand ontstaat. Hier ligt de kern van hechtingsproblematiek. In geboorteoefeningen kunnen mensen met trauma in deze fasen heftige kou en verlatingsgevoelens ervaren.

Het geboorteproces heeft een grote invloed op latere emotionele problemen. Stanislav Grof heeft op dit gebied veel onderzoek gedaan, en inzichten verkregen. Hij heeft vijf fasen van het geboorteproces opgesteld. De conceptie, de tijd in de baarmoeder vóór de ontsluiting, de ontsluiting en de uitdrijving en de daadwerkelijke geboorte. In elk van deze fasen kunnen zich problemen voordoen (trauma) welke voor latere gedragspatronen zorgen. Het herbeleven van onze conceptie, tijd in utero en onze geboorte door middel van regressietherapie en het werken met Ayahuasca is hierin een zeer doeltreffende en helende manier om geboortetrauma’s te helen en inzicht te krijgen in en hoe en waarom van ons handelen. In de medische wereld zijn klachten en symptomen afkomstig uit een geboortetrauma niet herkend of erkend. Binnen AyaCura besteden we echter veel aandacht aan het geboorteproces en het geboortetrauma omdat wij geloven dat er bij deze start van ons leven de kern van veel problemen te vinden is.

De wil om te leven start bij de verwekking. De conceptie als ervaring kan een duidelijke inprenting achterlaten en het latere leven positief of negatief beïnvloeden. Problemen rondom de conceptie hebben gevolgen. Ongewenste verwekkingen hebben bijvoorbeeld als gevolg dat iemand zich in het leven misplaatst voelt en niet volledig in hun lichaam en leven staan. Gevolg hiervan zijn depressieve gevoelens of het continue ervaren van schuldgevoelens. Ook een afkeer van seksualiteit van een van de ouders bij de conceptie kan invloed hebben. Er is hier feitelijk ook sprake van ongewenstheid en een negatief geladen verwekking. De afwezigheid van liefde tijdens de verwekking kan hechtingsproblematiek als gevolg hebben. Een gewelddadige conceptie zoals bij een verkrachting kan in het latere leven voor een grote levensangst en heftige reacties op agressie veroorzaken. Het kan ook goed gaan…. Bij een liefdevolle en gewenste conceptie krijgt het kind een sterke basis en heeft het een positieve beschouwing naar het leven.

Stanislav Grof spreekt in deze fase, de tijd in de baarmoeder, over een symbiotische eenheid van moeder en kind. In de ideale situatie heeft het kind hier een zeer prettige en veilige tijd. In deze fase kunnen er echter ook diverse problemen en trauma’s ontstaan. Denk hierbij aan fysieke, chemische, biologische en psychologische factoren. Personen die hier trauma oplopen blijven voortdurend verlangen naar de oorspronkelijke symbiotische eenheid. De groei wordt belemmerd, welke zich in het latere leven uit als ‘er niet volledig zijn’, drugs- en alchohol gebruik, niet goed wakker kunnen worden, extreem slapen en ‘wazig’ voelen. Mensen met trauma in deze fase zijn geneigd te vluchten ipv te vechten. Klachten als dreiging, spanning, overmatig transpireren, misselijkheid, buikpijn vooral rondom de navel zijn niet onbekend. Ook kan het zorgen voor volledige afkeer of woede gevoelens naar de moeder toe. Ze ontwikkelen hiernaast vaak een angst voor kleine ruimtes (de onveilige baarmoeder).
In een juiste en veilige tijd in de baarmoeder ervaren mensen een gevoel van tevredenheid, ontspanning en zijn ze goed verbonden met herinneringen aan de symbiotische verbondenheid tussen moeder en kind. Deze positieve gevolgen kunnen na herhalende geboorteoefeningen alsnog ervaren worden.

In de ontsluitingsfase ligt het begin van de geboorte. Het bestaan in de baarmoeder wordt hier verstoord. Het is in deze fase belangrijk dat de start van de geboorte vanuit het kind zelf komt. Als het kind hier geen kans voor krijgt door bijvoorbeeld het opwekken, inleiden of ingrijpen (keizersnede) van de bevalling ontstaat er een groot geboortetrauma welke vooral gericht is op het initiatief nemen. Zodra het proces in gang gezet is wordt het kind door de baarmoederkrampen steeds samengedrukt. Als het kind te lang in deze fase van de geboorte vast blijft zitten (geen voldoende ontsluiting om te persen), ontstaat er een gevoel van doodsdreiging. Gevoelens en gedachten als ‘het doet er toch niet toe’, ‘ik schiet er niets mee op’ en een lage energie kunnen hier het gevolg zijn. Ik zit vast, ik kan geen kant op, ik ga het niet redden etc.

Deze fase staat in het teken van levensstrijd, druk, ervaringen van zuurstoftekort en verstikking. Er is nu een uitweg. Het herbeleven van deze fase in geboortewerk komen ervaringen van verstikking door verwikkeling met de navelstreng en ervaring van de druk op het hoofd en de nek naar boven. Een voorspoedige en succesvolle geboorte zorgt voor het goed in het leven staan. Voor sommige mensen was het gevecht om te leven zo heftig, dat ze het gevoel hebben altijd te moeten vechten, ze zoeken en vinden voortdurend strijd in het leven. Ook het vechten tegen pijntjes en kwaaltjes, het zoeken naar spanning zijn gevolgen. Als er sprake is geweest van een tangverlossing, vacuüm verlossing verstoord ook het initiatief om zelfstandig geboren te worden. Dit kan problemen met autoriteiten en de zelfstandigheid als gevolg hebben. Geboren worden door middel van een ad-hoc keizersnede is zwaar traumatisch omdat de volledige fase van uitdrijving en de eigenlijke geboorte ‘overgeslagen’ worden.

In deze fase komt er een einde aan de pijnlijke strijd. Een plotselinge verlichting en ontspanning. Het kind is geboren en de basis voor hechting ontstaat. Negatieve ervaringen zijn te vinden in scheiding en verlating. Dit kan doordat de baby meteen voor onderzoek wordt weggehaald bij de moeder, of de baby door de ouders niet goed wordt ontvangen en er een emotionele afstand ontstaat. Hier ligt de kern van hechtingsproblematiek. In geboorteoefeningen kunnen mensen met trauma in deze fasen heftige kou en verlatingsgevoelens ervaren.

taal

  • Nederlands
  • English
X